Lista gości i prelegentów jest aktualnie uzupełniana. Pełna lista w poniedziałek 15 grudnia

andrzej drzewiński

Andrzej Drzewiński (ur. 16 października 1959 we Wrocławiu) – polski fizyk, prof. dr hab. nauk fizycznych, pracownik Instytutu Fizyki Uniwersytetu Zielonogórskiego. Pisarz science fiction i popularyzator nauki.

Pracę naukową łączy z działalnością popularnonaukową oraz pisarską. W 1978 debiutował opowiadaniami na łamach Akademickiego Radia Politechniki Wrocławskiej. Jego pierwszą książką był zbiór opowiadań Zabawa w strzelanego, wydany w 1983 roku. Następnie, wspólnie z Andrzejem Ziemiańskim, napisał dwie powieści Zabójcy szatana oraz Nostalgia za Sluag Side. Jest także współautorem dwóch zbiorów opowiadań: Posłaniec (z Mirosławem Jabłońskim) oraz Bohaterowie do wynajęcia (z Jackiem Inglotem). Wspólnie z Jackiem Wojtkiewiczem jest autorem popularnonaukowej książki Opowieści z historii fizyki.

Był członkiem wrocławskiego oddziału PSMF. Wraz z Adamem Cebulą, Eugeniuszem Dębskim i Piotrem Surmiakiem członek grupy autorskiej Kareta Wrocławski, która w 2012 opublikowała zbiór opowiadań Upalna zima.

tomasz kołodziejczak

Tomasz Kołodziejczak ur. 13 października 1967 w Warszawie – polski pisarz science fiction i fantasy oraz wydawca, publicysta i redaktor w mediach związanych z fantastyką i komiksem, także poeta.

Ukończył VI LO im. Tadeusza Reytana w Warszawie, studiował na Politechnice Warszawskiej (wydział mechaniki precyzyjnej). Debiutował w roku 1985 opowiadaniem „Kukiełki” na łamach „Przeglądu Technicznego”. Do tej pory napisał wiele opowiadań oraz powieści, w tym nagrodzone Nagrodą im. Janusza A. Zajdla Kolory sztandarów (1996). W roku 2006 nominację do tejże nagrody zdobyło jego opowiadanie „Piękna i graf”. Jest również autorem scenariuszy komiksów oraz gier (m.in. gry fabularnej Strefa Śmierci, publikowanej w magazynie Magia i Miecz). Jego powieści i opowiadania tłumaczone były m.in. na czeski, litewski i rosyjski.

Scenarzysta komiksowy – napisał wiele nowel dla Przemysława Trusta Truścińskiego. W roku 2008 ukazał się też jego pełnometrażowy komiks fantasy dla dzieci Darlan i Horwazy – Złoty Kur (rysunki Krzysztof Kopeć).

Obecnie jest wydawcą komiksów dla dzieci i dorosłych w wydawnictwie Egmont Polska. Wcześniej był redaktorem kwartalnika „Voyager” i przez krótki okres redaktorem naczelnym pisma Magia i Miecz. Od 1995 był redaktorem dziecięcego magazynu „Kaczor Donald” wydawanego przez Egmont.

Jest cenionym działaczem w fandomie. Organizował konwenty, trzykrotnie został nagrodzony Śląkfą (m.in. w 1991 roku jako wydawca Voyagera oraz w 1995 roku jako fan). Laureat nagrody im. Papcia Chmiela za zasługi dla komiksu w Polsce. W czerwcu 2010 r. został uhonorowany odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Interesuje się polityką, astronomią i historią. Grał w III lidze koszykówki. Żonaty, ma dwie córki.

mirosław p. jabłoński

Mirosław Piotr Jabłoński – polski pisarz science fiction, tłumacz, scenarzysta filmowy, dziennikarz i podróżnik.

W 1981 ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Absolwent zaocznego Studium Scenariuszowego przy PWSFTiTV w Łodzi. Laureat twórczego Stypendium Miasta Krakowa w 1988 roku.

Jego debiutem w literaturze fantastycznonaukowej było opowiadanie „Drzewo genealogiczne” zamieszczone na łamach „Nurtu” (1978, nr 1). Drukował również w „Gazecie Krakowskiej”, „Problemach”, „Piśmie Literacko-Artystycznym”, „Fantastyce”, „Fenixie”.

Debiutem książkowym Jabłońskiego była powieść Kryptonim „Psima” (Iskry 1982) należąca do nurtu klasycznej fantastyki. Scenariusz filmu Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom zainspirowany był częściowo tą właśnie powieścią oraz filmem Twaróg Pier Paola Pasoliniego. Jako dziennikarz, Jabłoński pracował i współpracował z krakowską „Gazetą Towarzyską”, „Czasem Krakowskim”, „Gazetą Krakowską” oraz „Gazetą Wyborczą”, a obecnie głównie z nowojorskim „Nowym Dziennikiem”, w którym publikuje reportaże z podróży. Członek krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Autor 10 powieści i 4 zbiorów opowiadań. Tłumacz z języka angielskiego.

marcin podlewski

Marcin Podlewski — (ur. 10 stycznia 1974 w Warszawie) – dziennikarz, pisarz, zwycięzca konkursu na XXX–lecie „Nowej Fantastyki”, laureat konkursu literackiego wydawnictwa Agharta, konkursu „Science Fiction po polsku 2” i innych. Nominowany do Zajdla autor swoją przygodę z literaturą piękną zaczął od opublikowania opowiadań na łamach magazynu „LAMPA”. Publikował krótkie formy w „Nowej Fantastyce” oraz w bestsellerowej (ponad 15 tysięcy pobranych egzemplarzy) antologii horroru „Halloween 31.10 Wioska Przeklętych”, której trzecia już edycja o podtytule „Księga Cieni” ukazała się na Halloween 2013. Jego opowiadania można także przeczytać w pierwszej polskiej antologii poświęconej zombie — „Zombiefilii”, steampunkowym e–zbiorze Ostatni dzień pary i w wydawanej w ostatnim kwartale 2013 roku „Księdze Wampirów”. Autor, nie licząc uczestnictwa w antologiach, wydał też własny zbiór opowiadań „Szklana Góra”.

Jego debiutancka powieść Happy End – mieszanina fantastyki, horroru i powieści obyczajowej – miała swoją premierę na Krakonie 2013. Książkę wydało warszawskie Wydawnictwo Studio Truso.

W Fabryce Słów ukazała się space opera, tetralogia Głębia, a w 2005 roku tom Głębia. Imprint. Oprócz tego ma na koncie dylogię Księga zepsucia.

paweł majka

Paweł Grzegorz Majka urodzony w 1972 roku w Krakowie polski autor opowiadań fantastycznych. Pierwsze opowiadanie wydano mu drukiem drukiem w 1987 roku, w nagrodę za zajęcie 3 miejsca w konkursie Złotej Ostrogi organizowanym co roku przez Świat Młodych. Następne opowiadanie opublikował dopiero w roku 2006. Pracował w lokalnych mediach – prasie i rozgłośniach radiowych, później w jednej z ogólnopolskich telewizji. Współpracuje z „Czasem Fantastyki” i internetowym magazynem Creatio Fantastica. W sieci publikuje czasem pod pseudonimem Paweł Czerwiec.

Paweł wspiera polską fantastykę, przygotowuje antologie, bierze aktywny udział w panelach i dyskusjach o młodej polskiej sf i fantasy. W 2025 roku ukazała się jego powieść „Aż zobaczycie ogień”

wiktor żwikiewicz

Wiktor Żwikiewicz (ur. 19 marca 1950 w Bydgoszczy) – polski pisarz science fiction.

Ukończył Technikum Geodezyjne, od 1971 do 1975 pracował w Bydgoskim Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym. Od 1975 do 1979 działał w studenckim teatrze „Próba” jako scenarzysta, reżyser oraz aktor. Później pracował jako plastyk w bydgoskim Kombinacie Budowlanym „Wschód” oraz jako specjalista od reklamy w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. W 1979 założył Bydgoski Klub Miłośników Fantastyki „Maskon”.

Debiutował w 1971 opublikowanym na łamach „Młodego Technika” opowiadaniem „Zerwane ogniwo”. Jego utwory ukazały się w takich czasopismach jak „Nurt”, „Problemy”, „Przegląd Techniczny” oraz w almanachach: Kroki w nieznane, Wołanie na Mlecznej Drodze, Stało się jutro, Wehikuł wyobraźni i Gość z głębin. Jest autorem ilustracji i okładek do swoich książek. Od stycznia do grudnia 2007 roku na łamach miesięcznika „Science Fiction, Fantasy i Horror” ukazywał się wywiad – rzeka z Wiktorem Żwikiewiczem („Żwikipedia”), który prowadził Marek Żelkowski.

Wydał zbiory opowiadań (Podpalacze nieba, NK, W. 1976; Happening w oliwnym gaju, NK, W. 1977; Sindbad na RQM-57, NK, W. 1978), oraz powieści: Druga jesień (Wyd. Pozn., Poz. 1982); Imago (KAW, W. 1985); Ballada o przekleństwie (NK, W. 1986); Delirium w Tharsys (Pomorze, Byd. 1987).

Nakładem Stalker Books opublikował: Appendix Solariana; Maszyna; Imago; Delirium w Tharsys; Druga jesień.

WOJCIECH GUNIA

Wojciech Gunia (ur. 1983 w Nowym Sączu) – absolwent Wydziału Polonistyki UJ. Prozaik, okazjonalnie publicysta i tłumacz.

Debiutował w 2013 roku w antologii Po drugiej stronie. Weird fiction po polsku. Rok później ukazał się jego pełny zbiór opowiadań Powrót, uznany przez wielu czytelników i krytykę za jedną z najoryginalniejszych i najlepszych książek polskiej literatury grozy ostatnich lat. W 2016 roku ukazała się jego świetnie przyjęta powieść Nie ma wędrowca, która otrzymała Nagrodę im. Stefana Grabińskiego dla najlepszego polskiego horroru 2016 roku. Na początku 2018 r. do rąk czytelników trafiła trzecia książka Guni, Miasto i rzeka. Publikował w czasopismach „Histeria”, „OkoLica Strachu”, „Nowa Fantastyka” i „Trans/wizje” oraz w antologiach Jakie czasy, taki diabeł i Maszyna. Jest też redaktorem prowadzącym polskiego rocznika weird fiction Sny umarłych. Prowadzi popularny wśród zadeklarowanych pesymistów blog “Labirynt z liści”, poświęcony tematyce melancholii oraz ciemnym pograniczom literatury, filozofii i psychologii.

marek oramus

Marek Oramus (ur. 23 marca 1952 w Sieprawiu pod Krakowem) – polski pisarz fantastyki i publicysta.

W 1975 ukończył studia na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Śląskiej, następnie Pomagisterskie Studium Dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim w 1977. Od 1972 roku współpracował z gliwickim oddziałem „Tygodnika Studenckiego Politechnik”. Był też zastępcą redaktora naczelnego „itd”. W latach 1983-1986 prowadził dział recenzji w „Przeglądzie Technicznym”, za co otrzymał nagrodę „Fantastyki”. Autor cyklu felietonów Piąte piwo, drukowanych od 1990, pierwotnie na łamach „Fenixa”, później „Nowej Fantastyki”. 55 z nich ukazało się w książce Rozmyślania nad tlenem. Cykl kontynuowany jest w reaktywowanym magazynie „Fenix Antologia”. Autor wyboru opowiadań polskich pisarzy SF Bunt robotów (Gorzowski Klub Miłośników Fantastyki Naukowej 1981). Członek World SF.

Debiutował w 1972 roku na łamach „itd” humoreską „Paczka”, zaś jego debiutem jako autora science fiction było opowiadanie „Eutanazja” zamieszczone w 1975 na łamach „Politechnika”. Debiut książkowy to opublikowana w 1982 powieść science fiction Senni zwycięzcy, zaliczana do nurtu fantastyki socjologicznej. Przedstawia wizję zamkniętego, zmanipulowanego społeczeństwa odnoszącą się do polskiej rzeczywistości lat 80. XX wieku.

W 2007 na uroczystości Z okazji 25-lecia pisma „Fantastyka” został odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Swoje utwory zamieszczał w „Politechniku”, „Prblemach”, „Przeglądzie Technicznym”, „Fantastyce”, „Piśmie Literacko-Artystycznym” oraz w antologii Spotkanie w przestworzach (t. 2, KAW, W. 1982). W 1983 ukazała się jego powieść Senni zwycięzcy (Czytelnik, W. 1983), w dwa lata później kolejna powieść Arsenał (Iskry, W. 1985).

Autor Arsenału, obok Janusza Zajdla, Macieja Parowskiego, Wiktora Źwikiewicza, Tadeusza Markowskiego, Andrzeja Krzepkowskiego należy do przedstawicieli socjologiczno-politycznego nurtu polskiej fantastyki naukowej. W pierwszych, nieco romantycznych opowiadaniach (Witaj w domu; Tlaocelt; Drwale i dziewczyna) ukazuje zderzenie dwóch obcych sobie kultur, z których jedna – kierując się prawami ekonomii, zysku, postępu technicznego – zagubiła podstawowe wartości człowieczeństwa: niepowtarzalność indywidualnych losów, różnorodność w spojrzeniu na świat, możliwość decydowania o swoim życiu.

Autor 6 powieści, 2 zbiorów opowiadań, 8 książek publicystycznych i popularyzujacych naukę, redaktor 2 antologii.

PIOtr gociek

Piotr Gociek (ur. 1969) polski pisarz, poeta, krytyk, dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny. W RMF FM prowadził audycję „Do kina czy na film”. Był również korespondentem radiowym z wielu festiwali filmowych, m.in. w Cannes. Po odejściu z RMF FM przez krótki czas pracował w łódzkim Radiu Manhattan, zaś od 2000 roku pracował w Radiu Plus m.in. jako szef anteny. W styczniu 2005 roku odszedł z radia i założył firmę Music and Research, wykonującą badania słuchalności dla stacji radiowych. Do Radia Plus powrócił w listopadzie 2005. Od roku 2016 związany z Polskim Radiem, gdzie prowadził m.in. program o książkach „Posłowie” (wraz z Łukaszem Orbitowskim) oraz o filmach „Nakręceni” (wraz z Łukaszem Adamskim). Obecnie współautor programu filmowego „Fotel z widokiem” (wraz z Adrianą Prodeus) w PR2.

W latach 2013-2023 gospodarz licznych programów telewizyjnych w TVP2 („Przybliżenie”), TVP Kultura („Co dalej?”), TVP Historia („W powiększeniu”), TVP Polonia („Dookoła świata”) i TV Republika („Literatura na trzeźwo”, „Analfabet III RP”, „Magazyn Filmowy Piotra Goćka”). Na kanale YouTube „Otwarta Konserwa” prowadzi wraz z Łukaszem Adamskim podcast o filmach „Się Zobaczy”.

Jako prozaik debiutował opowiadaniem „Wielka ucieczka” (pod nazwiskiem Piotr N.A. Gociek) wyróżnionym na konkursie literackim miesięcznika „Fantastyka”. W 2012 opublikował debiutancką powieść fantastyczną „Demokrator” (wznawianą kilkakrotnie). W 2014 roku opublikował tom opowiadań „Czarne bataliony”, którego rozszerzone wydanie ukazało się w roku 2021 (jako „Czarne bataliony 2.0”).

Autor licznych artykułów krytycznych o fantastyce. Posłowiem lub wstępem opatrzył m.in. „Wehikuł czasu” H.G. Wellsa, „Kantyczkę dla Leibowitza” Waltera Millera jr., „Pieśń bogini Kali” Dana Simmonsa i „Coś” Johna W. Campbella. Jako redaktor współtworzył magazyny „Złoty Smok”, „Nowy Talizman” i „Hyperion”. Zestawił antologię „Fantastyczne opowieści wigilijne”. Jego opowiadania znaleźć można w antologiach „Pożeracz szarości”, Przedmurze” i „24.02.2022”.

andrzej pilipiuk

Andrzej Tomasz Pilipiuk polski autor, ur. 20 marca 1974 roku. Urodzony w Warszawie. Dzieciństwo spędzał na Szmulkach. Swoją pierwszą szkołę – podstawówkę nr 126 przy ul Otwockiej oraz okolicę – sportretował kilkakrotnie m.in. w powieści Norweski Dziennik, opowiadaniach „Hela”, „Vlana”, „Grucha” i „Piórko w żywopłocie”. Obraz szkoły w jego prozie kreślony jest grubą czarną krechą. W pobliżu danego miejsca zamieszkania przy ul. Kawęczyńskiej i w fabryce „Drucianka” rozgrywa się akcja licznych opowiadań ze zbioru Wampir z M3.

Wakacje często spędzał u Dziadków w Wojsławicach (ówczesne województwo Chełmskie), co znalazło odbicie w powieści Norweski Dziennik, oraz w licznych opowiadaniach z cyklu o Jakubie Wędrowyczu”.

Uczęszczał też do szkoły podstawowej nr 49 i do liceum nr 50 w Warszawie – jednak pobyt w tych placówkach był przeżyciem skrajnie traumatycznym i został wyparty ze świadomości do tego stopnia, że nie zaowocował w postaci utworów literackich. Autor znany jest z obsesyjnej nienawiści do instytucji szkoły, nauczycieli i systemu oświaty. Po zdaniu matury, w latach 1993-1999 studiował archeologię na Uniwersytecie Warszawskim. W trakcie studiów uczęszczał m.in. na zajęcia profesora Jerzego Kruppe’ poświęcone archeologii późnego średniowiecza i czasów nowożytnych, które pozwoliły zdobyć szeroką interdyscyplinarną wiedzę i poznać metody dekodowania przeszłości, co po latach zaowocowało w powieści „Operacja Dzień Wskrzeszenia” oraz w cyklu „Oko Jelenia”. Praktyki wykopaliskowe, szczególnie dwukrotny pobyt w Płocku i badania pod kierownictwem mgr. A.Gołembnika, pozwoliły poznać blaski i cienie pracy archeologa. Wykorzystał te doświadczenia w praktyce. Na wykopaliskach rozgrywa się akcja kilku opowiadań. M.in. „Czytając w ziemi”.

Studia zakończył uzyskaniem tytułu magistra, jednak nie znalazł pracy w zawodzie, a zmiana przepisów uniemożliwiła mu założenie własnej firmy archeologicznej. Zniechęcony i rozczarowany życiem akademickim porzucił myśl o pisaniu doktoratu z historii techniki; obecnie nie planuje kontynuacji kariery naukowej. Zdobyte informacje i umiejętności wykorzystuje przy pracy literackiej.

eugeniusz dębski

Eugeniusz Dębski, ur. w 1952 roku polski pisarz i tłumacz literatury rosyjskiej.

O sobie mówi: Urodziłem się w Truskawcu koło Lwowa. W 1959 roku repatriowaliśmy z Truskawca do Polski, przewidywana była Nowa Ruda, ale pewne działania face to face spowodowały, że zostaliśmy w Bytomiu, gdzie już była rodzina ojca. Rodzina mamy, jej mama-Ormianka (stąd moja ormiańska w pewnym stopniu uroda) pozostała w ZSRR. W Bytomiu, którego nie znosiłem, skończyłem szkołę podstawową i średnią i z dużą ulgą i radością wyemigrowałem na studia do Wrocławia. Tu nikt nie mówił „pierunie”, „klopszanga”, „bo cie pizne!”. Z Uniwersytetem pożegnałem się w 1975 roku, kończąc studia na wydziale filologii rosyjskiej. Rok wcześniej wstąpiłem w związek małżeński, w 1977 roku urodził się syn Maciej Borys, drugi syn, Filip Kajetan urodził się w 1984. Pracowałem w Mera-Elwro, sprzedając oprogramowanie do komputerów, uczyłem rosyjskiego na Uniwersytecie Wrocławskim, Politechnice Wrocławskiej i na Akademii Wychowania Fizycznego, której Studium Języków Obcych kierowałem przez 13 lat, aż do śmierci tej międzywydziałowej jednostki. Potem przez rok pracowałem w Burdzie, przez kilka lat prowadziłem własną działalność w dziedzinie kosmetyki, w końcu zostałem na wyłącznym garnuszku literatury, własnej i przekładowej. Aktualnie z żoną prowadzimy biuro doradztwa podatkowego.

Debiutowałem w 1985 roku w „Fantastyce” opowiadaniem „Najważniejszy dzień 111 394 roku” (data z powieści Koniec wieczności I.Asimova), potem opublikowałem zbiorek opowiadań pod tym samym tytułem… i poszło!

Mam na koncie prawie 100 opowiadań (wszystkie opublikowane, w tej liczbie specyficzne twory Karety Wrocławski, czyli 5 tekstów napisanych z Adamem Cebulą, Andrzejem Drzewińskim, Piotrem Surmiakiem), ponad 20 powieści (w tym jedną napisaną wspólnie z Rafałem Dębskim), ileśnaście udziałów w antologiach. Sześć powieści przełożono na rosyjski, dwie na czeski, pojedyncze opowiadania na węgierski i niemiecki. Aktualnie szykuję ekspansję na rynek ukraiński i rosyjski z cyklem „Moherfucker”.

Kilkakrotnie nominowany byłem do nagrody Zajdla, nigdy nie otrzymałem. Nagrodzono mnie Śląkfą i Srebrną Muszlą. Od 1997 roku – członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W grudniu 2024 roku otrzymał z rąk Prezydenta Wrocławia, Jacka Sutryka nagrodę Merito De Wratislavia – Zasłużony dla Wrocławia, za całokształt literackich dokonań.

przemysław rudź

Przemysław Mieszko Rudź (ur. 21 marca 1976 w Elblągu) – polski kompozytor i wykonawca muzyki elektronicznej, inżynier dźwięku i producent muzyczny, popularyzator astronomii, autor książek i przewodników. W swojej twórczości artystycznej nawiązuje do dokonań słynnej szkoły berlińskiej (m.in. Tangerine Dream, Klaus Schulze i wielu innych), wzbogacając ją elementami harmonii rocka progresywnego. Debiutował w 2009 roku w audycji Studio el-muzyki redaktora Jerzego Kordowicza.

Popularyzację astronomii realizuje poprzez działalność wydawniczo-literacką, wykłady i prelekcje, pokazy nieba oraz uczestnictwo w zlotach astronomicznych na terenie całego kraju[.

Ukończył studia na Wydziale Biologii, Geografii i Oceanologii Uniwersytetu Gdańskiego. Z wykształcenia jest geografem klimatologiem. Jest członkiem Stowarzyszenia Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych. Od 2021 roku jest członkiem rad programowych Polskiego Radia Olsztyn i TVP Olsztyn. W 2022 roku współprowadził cotygodniową audycję popularnonaukową „Pomorze – Nauka – Świat”, nadawaną na antenie Polskiego Radia Gdańsk. W latach 2016–2023 był ekspertem Polskiej Agencji Kosmicznej odpowiedzialnym za edukację kosmiczną, kontakty z mediami, informację i promocję.

tomasz kokowski

Tomasz Kokowski urodzony w grudniu roku zaprzestania prób z bronią atomową w atmosferze. Wykształcony informatyk od maszyn cyfrowych. Duszą inżynier od rozwiązywania problemów. Zawodowy autor pomysłów i koncepcji technicznych programujących czasy, które mogą nadejść wspomagane przez Europę. Takoż ekspert oceny projektów i ich realizacji. Zdecydowany protaginista eksploracji Kosmosu. Swego czasu aktywista polskiego udziału w SETI@Home. Autor cykllu kilkunastu artykułów „Kosmiczne spotkania” (Głos Politechniki, 2003-2005). Wspópracownik Polskiego Radia (Polskie Radio Bis 1998-2005: eksploracja Kosmosu, SETI, Eureka 2008-2016 – inżynieria, rozwiązania techniczne, zastosowania informatyki, eksploracja Kosmosu, SETI – 2008-2016). Aktualnie oficjalny recenzent w jednym z sieciowych portali o książkach. Od roku 2024 pisze o książkach w SFinksie. Tak, boomer fantastyki.MAC.

bartłomiej dzik

Bartłomiej Dzik (ur. 1975) – z wykształcenia i zawodu ekonomista, naukowo i hobbystycznie zajmował się problematyką hazardu i racjonalności ekonomicznej. Autor artykułów popularnonaukowych i felietonów w periodykach i prasie codziennej. Jeden z jego tekstów („Niestety, pieniądze szczęście dają” z miesięcznika psychologicznego Charaktery) trafił do programu czytania ze zrozumieniem dla szkoły średniej. Miłośnik literatury popularnej, lekkich używek, motoryzacji i gier komputerowych. Pisarzem chciał zostać już we wczesnej podstawówce, ale na poważnie zabrał się za to dopiero w 2010 roku. Finalista kilku konkursów literackich, w tym dwukrotnie Horyzontów Wyobraźni (w 2011 za opowiadanie Gniew Gai i w 2012 za Poczwórną koniunkcję ). Regularnie publikował krótkie formy na Szortal.com, prowadzi bloga społeczno-ekonomicznego Dzikonomika (bdzik.bblog.pl).

tomasz bochiński

Tomasz Janusz Bochiński (ur. 13 września 1959 w Warszawie) – polski pisarz fantasy i science-fiction.

Jest twórcą scenariusza komiksu Rycerze ziem jałowych z rysunkami Grzegorza W. Komorowskiego. Zamieszczał liczne opowiadania i nowele w antologiach oraz pismach literackich: w miesięczniku „Fenix”, „Science Fiction”, „Science Fiction, Fantasy i Horror”. Od roku 2008 na łamach czasopisma „Science Fiction, Fantasy i Horror” publikował felietony „Polecanki i niepolecanki Kruka Siwego” poświęcone propagowaniu klasycznej, polskiej fantastyki.

Debiutował w 1984 w fanzinie Kwazar. Pierwsze opowiadanie sprzedał rok później – ukazało się na łamach „Politechnik”. W roku 1988 wspólnie z Wojciechem Bąkiem wydał zbiór opowiadań fantasy Królowa Alimor. W 1990 roku ukazała się pierwsza powieść Bochińskiego, space opera Kurierzy galaktycznych szlaków. W 1991 opublikował kolejną powieść fantasy Sen o Złotym Cesarstwie.

W 1984 roku zajął trzecie miejsce w konkursie literackim PSMF „ORBITA”, w 2000 opowiadanie Czapka dla miasta było nominowane do Nagrody Srebrnego Globu. W latach 1986 – 1990 brał aktywny udział w pracach Klubu Tfurcóf.

Około roku 2000 odczuł gwałtowną potrzebę przybliżenia czytelnikom prawdziwej, pozbawionej krzywdzących stereotypów historii szacownego cechu grabarzy. W efekcie powstał zbiór opowiadań Wyjątkowo wredna ceremonia, wydany w 2005 r., których głównym bohaterem jest Elizabediath Monck — duma i ikona grabarskiej konfraterni.

jacek inglot

Jacek Inglot urodził 1962 roku w Trzebnicy, od czwartego roku życia mieszka we Wrocławiu. Tu też zdobył wykształcenie, uzyskując stopień magistra filologii polskiej. Literaturą fantastyczną interesował się od dzieciństwa, choć jako autor debiutował dopiero w 1986 roku, w kwartalniku Feniks, opowiadaniem „Dira necessitas”. Na łamy miesięcznika Fantastyka trafił dwa lata później, z nihilistyczną humoreską „Science and Fiction, Inc.” Od tego czasu opublikował przeszło dwadzieścia opowiadań, na łamach takich pism jak Nowa Fantastyka, Problemy, Fenix czy Playboy, a także w antologiach. W 1989 roku za słuchowisko „Pożegnanie z Abrą” otrzymał II nagrodę w konkursie IV programu PR.

W roku 1996 opublikował powieść Inquisitor (REBIS), stanowiącą rozwinięcie dwóch opowiadań wydrukowanych w „Nowej Fantastyce”, traktujących o przygodach licealnego nauczyciela, tytułowego inkwizytora, wplątanego w działania sił nieczystych. „Inquisitor” uzyskał nominację do nagrody im. Janusza A. Zajdla. W 2006 roku ukazało się jej wznowienie (zmienione i uzupełnione) pt. Inquisitor. Zemsta Azteków.

Na kanwie opowiadania „Quietus i chrześcijanie”, opublikowanego w antologii Wizje alternatywne (1990), powstała powieść pod tytułem Qiuetus (Zysk i S-ka, 1997), historia alternatywna z okresu późnego antyku, także nominowana do nagrody im. Janusza A. Zajdla (w wersji rozszerzonej wznowiona w 2011 roku przez Narodowe Centrum Kultury). W 2004 roku został wydany napisany wspólnie z Andrzejem Drzewińskim tom opowiadań pt. Bohaterowie do wynajęcia. Na łamach „Fantastyki” i później „Nowej Fantastyki” opublikował w latach 1986-2000 ok. 100 recenzji i szkiców (od 1991 jako stały współpracownik redakcji).

Pisywał też do miesięcznika „Odra” – cykl recenzji „Książki pokupne” (w latach 1998-2000), a także do „Życia Warszawy” (artykuły do dodatku tygodniowego „Życie Extra”, lata 1991-1992). Redagował też książki prozatorskie (dla wydawnictwa Phantom Press oraz Zysk i S-ka). Incydentalnie zamieszczał też artykuły publicystyczne w prasie ogólnopolskiej („Rzeczpospolita”, „Newsweek”).

W ostatnim okresie zainteresował się tematyką współczesną. Jego powieść Porwanie sabinek wydało w kwietniu 2008 Wydawnictwo Otwarte. W 2009 wydawnictwo Skrzat wydało powieść fantasy dla młodzieży pt. Eri i smok, nominowaną do nagrody IBBY oraz im. Kornela Makuszyńskiego. Od 1991 roku pracował w jednym z wrocławskich liceów. W roku 2000 rozstał się ze szkołą i podjął pracę w dziale polonistycznym miesięcznika edukacyjnego „Perspektywy”, w 2002 roku objął także funkcję sekretarza redakcji w poświęconym fantastyce dwumiesięczniku „SFinks” (istniał przez rok). W latach 2003-2006 pracował nad projektami edukacyjnymi w wydawnictwach Bauer i Axel Springer. Obecnie pracuje w magazynie „Śledztwo”, poświęconym tematyce kryminalnej. Od 1998 roku należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (w 2005 roku został wybrany do zarządu Oddziału Wrocławskiego SPP).

andrzej miszczak

krzysztof biliński

Andrzej Jan Miszczak ur. w 1970 w Częstochowie autor. Absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (obecnie: Uniwersytet Pedagogiczny). Ukończył kierunek Bibliotekoznawstwo i informacja naukowa. Pracownik Akademii im. Jana Długosza, obecnie redaktor naczelny Wydawnictwa Akademii im. Jana Długosza. Debiut literacki – opowiadanie „Niezłomny” w nr 2(35)/2004 miesięcznika Science Fiction. Nominowany do Nagrody im. Janusza Zajdla 2008 za opowiadanie „Harpunnicy”.

Opublikował kilkanaście artykułów popularnonaukowych w czasopismach, m.in. Focus, Wiedza i Życie, Nieznany Świat, Sekret Nauki, Nowa Fantastyka.

Autor zbiorów opowiadań „Impneurium” i „Bajki pilotów”, które wydał:

Krzysztof Biliński, wydawca, znawca literatury weird i grozy. Założyciel i właściciel Wydawnictwa IX publikującego w głównej mierze szeroko rozumianą literaturę fantastyki, grozy i weird fiction.Wyszukuje na przestrzeni wieków utwory ważne acz zapomniane, dzięki czemu jest łącznikiem pokoleń, starając się jednocześnie wyłowić najciekawsze opowieści współczesnych autorów. Prywatnie miłośnik metalu, czasami zajmujący się renowacją starych nagrań. Współpracuje ściśle z Polską Fundacją Fantastyki Naukowej.

jacek sobota

Jacek Sobota (ur. 1969 w Olsztynie) – polski pisarz, autor głównie opowiadań fantastycznych. Zamieszkały w Olsztynie, pracuje w Instytucie Filozofii na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim (Pracownia Antropologii Filozoficznej, Filozofii Kultury i Estetyki). Wykłada również filozofię w Olsztyńskiej Szkole Wyższej im. Józefa Rusieckiego.

Debiutował w roku 1990 na łamach miesięcznika „Nowa Fantastyka”. Autor wielu, publikowanych głównie w prasie opowiadań, oraz cyklu publikowanego na łamach „Nowej Fantastyki” felietonów Wyznania idioty. Pisze również teksty krytyczne i publicystyczne.

Autor powieści „Głos Boga”, zbiorów „Wieczór trzech psów” i „Padlina” oraz 6 książek publicystycznych.

kamil muzyka

Kamil Muzyka – ekspert i doktorant specjalizujący się w prawie kosmicznym, patentowym, transhumanizmie, surowcach pozaziemskich, zajmujący się prawami i etyką wydobycia kosmicznego, pasjonat literatury fantastyczno-naukowej. Jest badaczem, członkiem stowarzyszeń naukowych (jak Polskie Towarzystwo Astrobiologiczne) i autorem artykułów/publikacji, a jego pasją jest science-fiction, cyberpunk i horror, często w kontekście badań nad przyszłością technologii. 

Stały współpracownik kwartalnika „SFinks”.

marek baraniecki

Marek Baraniecki ur. 16 czerwca 1954 w Gliwicach. Inżynier środowiska, od 1976 dziennikarz w czasopismach studenckich. Debiutował na łamach „Fantastyki” (1983 nr 1) opowiadaniem Karlgoro godzina 18 (nagroda tego miesięcznika w kategorii debiutów za rok 1983). Kolejne utwory zamieszczał w Przeglądzie Technicznym, Fantastyce, Problemach. Wydał zbiór opowiadań Głowa Kasandry (KAW, W. 1985: Karlgoro godzina 18; Wynajęty człowiek; Głowa Kasandry; Teatr w dolinie ciszy). Opowiadania Marka Baranieckiego trudno zaklasyfikować do jakiegoś nurtu tematycznego, objąć wspólnym wyznacznikiem gatunkowym. Znajdują się tu utwory o szerszej perspektywie narracyjnej, wykorzystujące cechy fantasy Karlgoro godzina 18, oraz perfekcyjnie wykonane, zwarte, logiczne, sensacyjne trzymające w napięciu opowiadania SF (świat po katastrofie w Głowie Kasandry, rozgrywki między komputerem a jego twórcą w Wynajętym człowieku).

Za opowiadanie Głowa Kasandry otrzymał w 1985 roku nagrodę im. Janusza A. Zajdla.

Nagrodzone opowiadanie rozeszło się w 150 tys. nakładzie, miało również adaptację radiową, która – czytana w odcinkach w III programie Polskiego Radia – wzbudziła duże zainteresowanie. Nie wyszła natomiast próba ekranizacji. Wszystko rozbiło się o cenzurę – nie można było dojść do porozumienia, jakie symbole miały być na głowicach nuklearnych. Po kilku latach przepychanek zniechęcony Baraniecki zrezygnował z pisarstwa i wrócił do pracy w swoim zawodzie.

W 2008 r. ukazało się wznowienie książki Głowa Kasandry uzupełnione dwoma nowymi opowiadaniami. Od wielu lat mówi się też o skierowaniu do produkcji filmu do scenariusza powstałego na podstawie tytułowej noweli.

marek żelkowski

Marek Żelkowski (ur. 1964 w Bydgoszczy) – autor science-fction i fantasy, scenarzysta radiowy oraz dziennikarz. Absolwent kierunku nauki społeczne na WSP w Bydgoszczy (obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego) specjalizujący się w religioznawstwie.

Jako autor fantastyki zadebiutował w 1986 roku opowiadaniem „Niewolnicy” opublikowanym w poznańskim fanzinie „Kwazar” (tak podaje się oficjalnie, ale do dzisiaj nikt nie ustalił, czy debiutem nie było jednak opowiadanie zamieszczone w tym samym roku w tygodniku „Fakty”. Poznański fanzin był typowym „nieregularnikiem” i nie wiadomo kiedy właściwie się ukazał. Sam autor odkrył swoje opowiadanie w tym piśmie po 15 latach!)

W latach dziewięćdziesiątych Żelkowski zamilkł, gdyż wydawało mu się, że jego powołaniem jest biznes. Założył i rozbudował wydawnictwo, publikujące czasopisma o charakterze branżowym (budownictwo, oświetlenie, wystrój wnętrz). Pod koniec XX wieku sprzedał swoje udziały w firmie i powrócił do pisarstwa. Publikował m.in. w: „Science Fiction”, „Nowej Fantastyce”, „Science Fiction, Fantasy i Horror” oraz sieciowym miesięczniku „Fahrenheit”. Od stycznia do grudnia 2007 roku na łamach miesięcznika „Science Fiction, Fantasy i Horror” prowadził wywiad-rzekę z Wiktorem Żwikiewiczem – jednym z najbardziej znanych polskich pisarzy fantastyki naukowej lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Do roku 2009 obaj autorzy redagowali w miesięczniku „SFFH” kącik recenzji książkowych, pod nazwą „Żerowisko na Żwirowisku”. Dla kwartalnika „Czas Fantastyki” Żelkowski przeprowadził wywiady z twórcami SF starszego pokolenia: Bohdanem Peteckim, Konradem Fiałkowskim, Dariuszem Filarem, Edmundem Wnuk-Lipińskim. Z tych opublikowanych oraz kilku nieopublikowanych rozmów (m.in. z Czesławem Białczyńskim, Tadeuszem Zbigniewem Dworakiem, Lechem Jęczmykiem oraz innymi autorami) miała powstać książka, niestety żadne z kilkunastu wydawnictw, do których zgłoszono ów projekt, nie wyraziło zainteresowania publikacją.

andrzej kwiecień

Andrzej Kwiecień, rocznik 1985, urodzony trzynastego w piątek – co miało raczej pozytywny wpływ na jego losy. Absolwent Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Prawie dekadę przepracował w firmach naftowych, z czego przynajmniej połowę tego czasu spędził, oglądając świat z pokładu platform wiertniczych. Obecnie zarządza firmą software’ową. Fan technologii, komiksów, pasjonat systemów walki, strzelectwa i nurkowania. Gdyby mógł, nie wychodziłby z lasów i nie schodził z gór, ale niestety słabo tam z internetem. Debiutował w grudniu 2022 roku na łamach Nowej Fantastyki cyberpunkowym opowiadaniem Chrzest.

anna musiałowicz

Anna Musiałowicz – z wykształcenia pedagożka-resocjalizatorka. Z natury włóczykij. Ma milion pomysłów na sekundę, które przekuwa w działanie. Jest m.in. współtwórczynią projektu Anushka&Betushka, zajmującego się malowaniem na odzieży, uczestniczką wystaw indywidualnych i zbiorowych (w tym międzynarodowych). W chwilach wolnych nawiedza zamki, wędruje po górach, grywa w szachy. Natomiast przede wszystkim nie odrywa się od książek. Z zamiłowania pisarka.
Jest autorką kilkudziesięciu opowiadań, które pojawiły się w antologiach i magazynach związanych przede wszystkim z literaturą grozy (Polska, Czechy) i podręcznikach RPG, oraz sześciu powieści: „Diabeł zza okna” (nominacja do nagrody KSIĄŻKA ROKU 2020 w plebiscycie portalu lubimyczytac.pl), „Kuklany las” (wyróżnienie w plebiscycie „Brakująca litera” na POLSKĄ KSIĄŻKĘ ROKU 2021) , „Śnieg jeszcze czysty” (2022), „Po zbutwiałych schodach” (drugie miejsce w plebiscycie KSIĄŻKA ROKU 2024 w kategorii horror portalu lubimyczytac.pl), „Wyrzuciła ją rzeka” (2024) i „Pamiętam tylko ogień” (2025).
W 2023 roku została uhonorowana przez Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego tytułem Osobowości Ostrowskiej Kultury. W 2024 roku została nominowana do tytuł Ostrowianina Roku. W 2025 roku otrzymała Laur Kultury od starosty Ostrowa Wielkopolskiego.

kaJETAN SZOKALSKI

Autor powieści oraz kilkunastu krótkich form literackich (opowiadań, wierszy, drabbli),publikowanych w aplikacji PulpUp, tematycznych antologiach oraz miesięcznikach i kwartalnikach literackich. Jako tester oprogramowania uważa, że testowanie i pisanie świetnie się pokrywają – oba wymagają dociekliwości, efektywnego planowania i ciągłego zadawania pytania „a co by było, gdyby…?” przed naciśnięciem kolejnego klawisza. Prywatnie nałogowy czytelnik, konsolowy gracz i miłośnik sportu, a przede wszystkim piłki nożnej. Mieszka w Warszawie z żoną. W pisaniu pomagają mu (równie często, jak przeszkadzają) dwa koty.

Kajetan Szokalski, wykorzystując doświadczenia z pracy nad jakością w software house’ach oraz przy systemach wspierających zarządzanie ruchem lotniczym, zabierze uczestników w podróż na styku dwóch światów: rygorystycznego testowania oprogramowania i fantazji literacko-filmowej. Podczas prelekcji pokaże, jak narzędzia i nawyki testerów zmieniają sposób, w jaki odbieramy opowieści – i jak mogą usprawnić sam proces ich tworzenia.

jakub turkiewicz

Jakub Turkiewicz (także: Kuba Turkiewicz) – ur. 1972 w Poznaniu – polski pisarz i dziennikarz, tworzący w konwencjach kryminału, twardej fantastyki i onirycznych wizji, a niekiedy je mieszający. Z wykształcenia historyk, ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Debiutował w Nowej Fantastyce opowiadaniem „Elfy”. Jego artykuły pojawiały się w czasopismach „Świat Gier Komputerowych”, „Gwiezdne wojny Komiks” i „Grafia”. Współpracował też z miesięcznikiem „Sfera”, gdzie publikował teksty na temat filmów sf oraz prowadził „Klub Star Wars”. W „Strefie Komiksu – 3 – Antologii Komiksu Polskiego” znalazł się krótki komiks według jego scenariusza. Od r. 2000 prowadzi adresowaną do miłośników „Gwiezdnych wojen” stronę internetową Starwarsy.pl, gdzie z humorem i dystansem prezentuje najrozmaitsze aspekty tematu. Pracuje jako administrator stron internetowych, a w wolnych chwilach zalicza kolejne maratony. Kolekcjonuje stare gadżety i zabawki z „Gwiezdnych wojen”.

marta sobiecka

Marta Sobiecka, rocznik 1990. Absolwentka dziennikarstwa oraz filozofii na UKW w Bydgoszczy. Publikowała prozę i publicystykę na łamach: „Nowej Fantastyki”, „Nieznanego Świata”, „Fenixa”, „Okolicy Strachu”, „Antologii City IV” oraz „Antologii Polskiej Grozy” (audioteka.pl). Wyróżniona w ogólnopolskim konkursie literackim Pigmalion Fantastyki (2019). Na stałe współpracuje m.in. z Wydawnictwem Phantom Books, Bibliotekarium, Wydawnictwem Alfabeta. „Algorytm życia” to jej debiutancki zbiór opowiadań o przygodach Kaori Nakamury. Kolejne książki w serii to „Chindogu” i „Kaori”.

małgorzata witkowska

Pasjonatka wczesnego średniowiecza, survivalu oraz szeroko pojętego DIY. Uwielbia kupować książki, czytać fantasy i gotować w tymże stylu. Na co dzień pracuje jako znawca diamentów jubilerskich i rozwija swój kanał na YouTube: https://youtube.com/@margowitkowska4090?si=aHF4xuQBEhGvyVLm

wojtek sedeńko

Spiritus movens festiwalu. Czytelnik, fan, redaktor, wydawca, selekcjoner antologii i animator fantastyki w jednym. Pomysłodawca i koordynator wirtualnej Encyklopedii Fantastyki, rednacz kwartalnika „SFinks”. Na YT opowiada o autorach i książkach science fiction. Autor książek „Pejzaż z gwiazdami” i „Zrodzony z fantastyki”. Selekcjoner ponad 60 antologii z fantastyką amerykańską, polską, brytyjską, ukraińską i rosyjską.

.